![[RSS]](https://tweakers.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Let op: Tweakers stopt per 2023 met Tweakblogs. In
dit artikel
leggen we uit waarom we hiervoor hebben gekozen.
Wordt afscheid nemen ooit makkelijker ?
De titel is een vraag een vraag die ik mijzelf erg vaak stel en waarvan ik eigenlijk ook benieuwd ben hoe jullie hem ervaren. Voor ik het verhaal begin even een kleine disclaimer: Dit is mijn eerste blog, ik ben geen Nederlands docent en schrijf gewoon even mijn gedachtes van me af om het makkelijker te maken. Commentaar hier over word niet gewaardeerd. Correcties mogen altijd maar houd het a.u.b. leuk.
“They say you die twice. One time when you stop breathing and a second time, a bit later on, when somebody says your name for the last time.”
- Banksy
Toen ik vroeger nog een kleine jongen was kon ik het begrip dood maar moeilijk snappen. Je bent weg maar niemand weet precies wat er met je gebeurd is. Vele mensen hebben verschillende meningen en je krijgt vaak de opmerking "Als je later groot bent snap je het wel".
Nu is het later en ben ik groot, maar snappen doe ik het nog steeds niet. Helaas is er gister een "vriendje" van me dood gegaan. Het was een hond die ik dierbaar had die slechts 1 jaar oud was. Hij liep op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Hij heeft naar zeggen een duw gekregen, heeft zich omgedraaid en is niet meer opgestaan.
Los van of bovenstaande echt zo gegaan is of niet weet ik wel dat ik op het moment toen ik het belletje kreeg wel weer even vol schoot met een gevoel van ongeloof en stomheid. "Nee je maakt een grapje. Hoe is het gebeurd dan ? Is het echt hem ? Dat kan toch niet zomaar gebeuren ? Wat een k*t zooi". Het niet kunnen plaatsen van de gevoelens die er door je heen gaan en de onwetendheid over wat er nou wel of niet gebeurd na de dood geven je een gevoel van machteloosheid en een gevoel van wanhoop. Je kan het niet, je wil het niet en mag(?) het niet geloven.
Ik hoop oprecht dat er een moment komt waar ik de vrede kan vinden met de gedachte van klaar zijn. Dat ik gewoon kan denken, goh wat vervelend, maar ze zijn op een betere plek nu. Hun tijd is gekomen. Maar tot die tijd kan ik de gedachtes aan dood en klaar zijn maar moeilijk geloven.
De afgelopen tijd ben ik te veel mensen en dierbare dingen ( even heel oneerbiedig samengevat ) kwijt geraakt aan het grote hiernamaals, maar het word niet makkelijker. Mensen om je heen die kanker krijgen, die kapot gemaakt worden omdat ze iets anders zeggen of denken of gewoon "Voor de lol" van hun leven afgeholpen worden.
Ik kan het niet snappen, ik wil het niet snappen en ik ga het denk ik ook nooit snappen. Maar er komt een dag dat ook ik ga. Het enigste wat ik hoop voor die dag, is dat ik eindelijk antwoord krijg op mijn vraag. Word het ooit makkelijker ?
“They say you die twice. One time when you stop breathing and a second time, a bit later on, when somebody says your name for the last time.”
- Banksy
Toen ik vroeger nog een kleine jongen was kon ik het begrip dood maar moeilijk snappen. Je bent weg maar niemand weet precies wat er met je gebeurd is. Vele mensen hebben verschillende meningen en je krijgt vaak de opmerking "Als je later groot bent snap je het wel".
Nu is het later en ben ik groot, maar snappen doe ik het nog steeds niet. Helaas is er gister een "vriendje" van me dood gegaan. Het was een hond die ik dierbaar had die slechts 1 jaar oud was. Hij liep op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Hij heeft naar zeggen een duw gekregen, heeft zich omgedraaid en is niet meer opgestaan.
Los van of bovenstaande echt zo gegaan is of niet weet ik wel dat ik op het moment toen ik het belletje kreeg wel weer even vol schoot met een gevoel van ongeloof en stomheid. "Nee je maakt een grapje. Hoe is het gebeurd dan ? Is het echt hem ? Dat kan toch niet zomaar gebeuren ? Wat een k*t zooi". Het niet kunnen plaatsen van de gevoelens die er door je heen gaan en de onwetendheid over wat er nou wel of niet gebeurd na de dood geven je een gevoel van machteloosheid en een gevoel van wanhoop. Je kan het niet, je wil het niet en mag(?) het niet geloven.
Ik hoop oprecht dat er een moment komt waar ik de vrede kan vinden met de gedachte van klaar zijn. Dat ik gewoon kan denken, goh wat vervelend, maar ze zijn op een betere plek nu. Hun tijd is gekomen. Maar tot die tijd kan ik de gedachtes aan dood en klaar zijn maar moeilijk geloven.
De afgelopen tijd ben ik te veel mensen en dierbare dingen ( even heel oneerbiedig samengevat ) kwijt geraakt aan het grote hiernamaals, maar het word niet makkelijker. Mensen om je heen die kanker krijgen, die kapot gemaakt worden omdat ze iets anders zeggen of denken of gewoon "Voor de lol" van hun leven afgeholpen worden.
Ik kan het niet snappen, ik wil het niet snappen en ik ga het denk ik ook nooit snappen. Maar er komt een dag dat ook ik ga. Het enigste wat ik hoop voor die dag, is dat ik eindelijk antwoord krijg op mijn vraag. Word het ooit makkelijker ?
Reacties
Door
ybos,
woensdag 21 februari 2018 20:10
Sterkte... Hoe stom sommigen het ook vinden, ook een hond verliezen kan ontzettend zwaar zijn, ik denk dat ik weet hoe je je voelt.
Daarnaast kan ik me het ongeloof voorstellen, zeker als er "de laatste tijd" meerdere dierbaren overleden zijn.
Die opmerkingen van: "het was zijn/haar tijd, of nog erger "De Here/Jawheh/Allah/... wilde hem/haar bij zich hebben" zijn zulke dooddoeners en echt geen opbeurende woorden...
Daarnaast kan ik me het ongeloof voorstellen, zeker als er "de laatste tijd" meerdere dierbaren overleden zijn.
Die opmerkingen van: "het was zijn/haar tijd, of nog erger "De Here/Jawheh/Allah/... wilde hem/haar bij zich hebben" zijn zulke dooddoeners en echt geen opbeurende woorden...
Door
walteij,
donderdag 22 februari 2018 08:15
Ik denk eerlijk gezegd dat het nooit écht makkelijk wordt.
Een vriend, familielid, bekende of huisdier kwijtraken zal altijd pijn doen. Degene is namelijk met je verbonden, je hebt veel met hen mee gemaakt, zowel leuke als minder leuke of misschien zelfs heel vervelende dingen.
Ze hebben je getroost op een moment dat jij verdrietig was, je opgebeurt als je in een slechte bui was, ruzie met je gehad omdat jullie het niet eens konden worden, met je gelachen tot je ervan moest huilen (of in je broek piste) en een heleboel andere dingen die jou hebben gemaakt tot wat je nu bent.
Nee, iemand verliezen gaat mooit makkelijk worden. Zelfs niet als je 120 jaar oud wordt. Sterker nog, ik denk dat het als je zo oud wordt alleen maar moeilijker wordt, want iedereen die overlijd is jonger dan jijzelf.
Je bekenden en vrienden vormen je, ze geven je ervaringen die ervoor zorgen dat je ergens goed of slecht op reageert, net zoals jij je vrienden vormt. Zo iemand verliezen doet pijn, want je verliest een klein stukje van jezelf. De goede en slechte momenten met je vriend zijn er alleen nog in jouw herinneringen. Je kunt ze wel tegen iemand anders vertellen, maar die zal het nooit zo beleven als jij en je vriend hebben gedaan. De herinnering is dus incompleet geworden.
Het enige dat je kan doen, is proberen in het moment te leven. In het hier en nu. Het verleden heeft je gevormd, maar is voorbij. De toekomst kan zoveel andere dingen naar je toe brengen. Je weet nooit wat er gebeurd, wie weet 'loop je morgen onder de tram' (om maar een dooddoener erin te gooien).
Probeer met je vrienden, of dit nu mensen of dieren zijn, te genieten van de momenten die je samen hebt. Maak mooie herinneringen, maak plezier en geniet van het leven. Op die manier zullen je vrienden, als jij hopelijk pas over heel lange tijd komt te overlijden, zich jouw herinneren als een goede vriend en helaas ook verdrietig om je zijn.
Wat het grote hiernamaals is weet ik niet, maar ik weet wel dat jij, na je overlijden, herinnert zult worden door de vrienden die jij om je heen verzamelt hebt, die jou hebben gevormt en die jij mede hebt gevormt. Daarmee zal je nooit helemaal verdwijnen, want een deel van jou en jouw ervaringen leeft door in de vrienden die dit met je mee hebben gemaakt.
Een vriend, familielid, bekende of huisdier kwijtraken zal altijd pijn doen. Degene is namelijk met je verbonden, je hebt veel met hen mee gemaakt, zowel leuke als minder leuke of misschien zelfs heel vervelende dingen.
Ze hebben je getroost op een moment dat jij verdrietig was, je opgebeurt als je in een slechte bui was, ruzie met je gehad omdat jullie het niet eens konden worden, met je gelachen tot je ervan moest huilen (of in je broek piste) en een heleboel andere dingen die jou hebben gemaakt tot wat je nu bent.
Nee, iemand verliezen gaat mooit makkelijk worden. Zelfs niet als je 120 jaar oud wordt. Sterker nog, ik denk dat het als je zo oud wordt alleen maar moeilijker wordt, want iedereen die overlijd is jonger dan jijzelf.
Je bekenden en vrienden vormen je, ze geven je ervaringen die ervoor zorgen dat je ergens goed of slecht op reageert, net zoals jij je vrienden vormt. Zo iemand verliezen doet pijn, want je verliest een klein stukje van jezelf. De goede en slechte momenten met je vriend zijn er alleen nog in jouw herinneringen. Je kunt ze wel tegen iemand anders vertellen, maar die zal het nooit zo beleven als jij en je vriend hebben gedaan. De herinnering is dus incompleet geworden.
Het enige dat je kan doen, is proberen in het moment te leven. In het hier en nu. Het verleden heeft je gevormd, maar is voorbij. De toekomst kan zoveel andere dingen naar je toe brengen. Je weet nooit wat er gebeurd, wie weet 'loop je morgen onder de tram' (om maar een dooddoener erin te gooien).
Probeer met je vrienden, of dit nu mensen of dieren zijn, te genieten van de momenten die je samen hebt. Maak mooie herinneringen, maak plezier en geniet van het leven. Op die manier zullen je vrienden, als jij hopelijk pas over heel lange tijd komt te overlijden, zich jouw herinneren als een goede vriend en helaas ook verdrietig om je zijn.
Wat het grote hiernamaals is weet ik niet, maar ik weet wel dat jij, na je overlijden, herinnert zult worden door de vrienden die jij om je heen verzamelt hebt, die jou hebben gevormt en die jij mede hebt gevormt. Daarmee zal je nooit helemaal verdwijnen, want een deel van jou en jouw ervaringen leeft door in de vrienden die dit met je mee hebben gemaakt.
[Reactie gewijzigd op donderdag 22 februari 2018 08:15]
Door
roger_s,
donderdag 22 februari 2018 09:22
Het moet niet makkelijker worden, dat maakt je menselijk. Je leert er wel beter mee omgaan.
Door
JAVE,
donderdag 22 februari 2018 10:05
Exact.roger_s schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 09:22:
Het moet niet makkelijker worden, dat maakt je menselijk. Je leert er wel beter mee omgaan.
Ik fok al jaren katten, en heb dus al veel huisdieren verloren in de loop der tijd.
Als het makkelijk wordt, dan hou ik er mee op, want dan heb ik geen hart meer voor dieren.
Door
Anoniem: 162126,
donderdag 22 februari 2018 10:15
Het wordt alleen makkelijker door het te accepteren. Ik verbaas mij bijna elke dag over hoe mensen proberen zoveel vast te houden aan alles wat ze hebben. Een beetje alsof men iets bezit, iets tastbaars dat ze niet los willen laten.
Ik heb veel gelezen over Zen en dat heeft mij daarin een heel ander perspectief op leven en de dood gegeven. Een heel mooi voorbeeld in hun opleiding is dat ze een schilderij met gekleurd zand moeten maken. Dat is een proces waar ze veel tijd en moeite steken in een mooi zandschilderij waarbij de meester zodra het af is het zand door elkaar gooit.
Het gaat namelijk om de ervaring, het maken van. Niet het resultaat.
De natuur heeft niks te maken met onze wensen en tijdslijnen. Er is geen reden dat het waait, of regent, het is gewoon zo.
Ik heb lang getwijfeld of ik bij het verliezen van dierbaren er nog hetzelfde over zou denken, maar bij het overlijden van mijn vader 2 jaar geleden heb ik kunnen ervaren dat ik daar nog steeds zo over denk.
Ik mis hem nog wel, maar geniet van alles dat ik van hem heb meegekregen.
Ik heb veel gelezen over Zen en dat heeft mij daarin een heel ander perspectief op leven en de dood gegeven. Een heel mooi voorbeeld in hun opleiding is dat ze een schilderij met gekleurd zand moeten maken. Dat is een proces waar ze veel tijd en moeite steken in een mooi zandschilderij waarbij de meester zodra het af is het zand door elkaar gooit.
Het gaat namelijk om de ervaring, het maken van. Niet het resultaat.
De natuur heeft niks te maken met onze wensen en tijdslijnen. Er is geen reden dat het waait, of regent, het is gewoon zo.
Ik heb lang getwijfeld of ik bij het verliezen van dierbaren er nog hetzelfde over zou denken, maar bij het overlijden van mijn vader 2 jaar geleden heb ik kunnen ervaren dat ik daar nog steeds zo over denk.
Ik mis hem nog wel, maar geniet van alles dat ik van hem heb meegekregen.
Door
Gillded,
donderdag 22 februari 2018 10:22
Klopt, die opmerkingen zijn altijd in de categorie "Goed bedoeld maar compleet waardeloos" en dank voor de sterkteybos schreef op woensdag 21 februari 2018 @ 20:10:
"het was zijn/haar tijd, of nog erger "De Here/Jawheh/Allah/... wilde hem/haar bij zich hebben" zijn zulke dooddoeners en echt geen opbeurende woorden...
. Hij is helaas "vermoord" ( heeft een schop gehad waardoor de milt gebarsten is). Dan denk ik dat argumenten als "Het was zijn tijd" toch altijd niet helemaal op de plek zijn en kan ik er een beetje boos over worden. gelukkig heb ik ze nog niet gehad deze keer.Dat denk ik dus ook niet. En ik ben het zeker met je eens, je vrienden en familie blijven aan je denken en daardoor zou je nooit echt helemaal weg zijn, alhoewel het de pijn van het verliezen niet makkelijker maakt.walteij schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 08:15:
Ik denk eerlijk gezegd dat het nooit écht makkelijk wordt.
JAVE schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 10:05:
[...]
Exact.
Ik fok al jaren katten, en heb dus al veel huisdieren verloren in de loop der tijd.
Als het makkelijk wordt, dan hou ik er mee op, want dan heb ik geen hart meer voor dieren.
Ook zeker waar. Als het makkelijk is kan je het zien alsof iets of iemand nooit iets betekend heeft en ik denk persoonlijk dat heel even de pijn en het verdriet toelaten helemaal niet erg is. Het is echter wel vervelend.roger_s schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 09:22:
Het moet niet makkelijker worden, dat maakt je menselijk. Je leert er wel beter mee omgaan.
[Reactie gewijzigd op donderdag 22 februari 2018 10:28]
Door
Gillded,
donderdag 22 februari 2018 10:25
Ja en nee, ik kan me heel goed inbeelden waar je vandaan komt, want het vast willen houden is denk ik iets menselijk en wat ook niet helemaal goed is. En alhoewel de herinneringen natuurlijk ook zwaar moet tellen is de pijn toch ook iets wat de herinneringen versterkt als je begrijpt wat ik bedoel ?raugustinus schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 10:15:
Het wordt alleen makkelijker door het te accepteren. Ik verbaas mij bijna elke dag over hoe mensen proberen zoveel vast te houden aan alles wat ze hebben. Een beetje alsof men iets bezit, iets tastbaars dat ze niet los willen laten.
Ik heb veel gelezen over Zen en dat heeft mij daarin een heel ander perspectief op leven en de dood gegeven. Een heel mooi voorbeeld in hun opleiding is dat ze een schilderij met gekleurd zand moeten maken. Dat is een proces waar ze veel tijd en moeite steken in een mooi zandschilderij waarbij de meester zodra het af is het zand door elkaar gooit.
Het gaat namelijk om de ervaring, het maken van. Niet het resultaat.
De natuur heeft niks te maken met onze wensen en tijdslijnen. Er is geen reden dat het waait, of regent, het is gewoon zo.
Ik heb lang getwijfeld of ik bij het verliezen van dierbaren er nog hetzelfde over zou denken, maar bij het overlijden van mijn vader 2 jaar geleden heb ik kunnen ervaren dat ik daar nog steeds zo over denk.
Ik mis hem nog wel, maar geniet van alles dat ik van hem heb meegekregen.
Ik vind het lastig om te zeggen dat ik de mensen die ik kwijt ben geraakt alleen maar mis en de herinneringen koester, want ik zou zo graag nog even weer een keer met ze praten of wat met ze doen. Nieuwe herinneringen maken. Helaas zou dat nooit gaan en die gedachte maakt me altijd een beetje verdrietig.
Kan je misschien iets meer info geven over "Zen" ? Ik begrijp uit je verhaal dat het een bepaalde leer/levenswijze is maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het alleen ken als een andere term voor rustig ( Helemaal zen, yoga en soort gelijken ).
Door
Alpha89,
donderdag 22 februari 2018 11:27
Sterkte. Het blijft rot.
Door
LankHoar,
donderdag 22 februari 2018 11:52
Dit jaar zijn mijn vrouw en ik 3 jaar getrouwd. Al 3 jaar innig samen (als in, bijna elk vrij moment kletsen we, we bellen in mijn lunch pauze etc.), en natuurlijk al langer erg goed contact, en is ze eigenlijk al jaren mijn beste vriend. Het idee dat een van ons dit leven af moet maken zonder de ander... killing. We geloven allebei dat we door genade van Jezus Christus gered worden, en eeuwig mogen leven. En toch, stel zij vertrekt binnenkort al uit dit leven en ik word 80-90, dan moet ik nog 55-65 jaar zonder haar. Wow.. Niet te bevatten..
Asiels zitten al vol met katten. Zou het niet beter zijn om bestaande katten te helpen/familie te geven i.p.v. nog meer aan de aantallen toe te voegen door te fokken?JAVE schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 10:05:
[...]
Exact.
Ik fok al jaren katten, en heb dus al veel huisdieren verloren in de loop der tijd.
Als het makkelijk wordt, dan hou ik er mee op, want dan heb ik geen hart meer voor dieren.
Door
walteij,
donderdag 22 februari 2018 12:55
Asiels zitten vol met bastaard-katten. Het is waarschijnlijker dat @Jave raskatten fokt, die worden echt niet zomaar naar een asiel gebracht kan ik je verklappen.LankHoar schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 11:52:
Asiels zitten al vol met katten. Zou het niet beter zijn om bestaande katten te helpen/familie te geven i.p.v. nog meer aan de aantallen toe te voegen door te fokken?
Beetje kortzichtige reactie van je.
[Reactie gewijzigd op donderdag 22 februari 2018 12:57]
Door
Ample Energy,
donderdag 22 februari 2018 13:25
Afscheid wordt niet makkelijker, maar je wordt gewoon murw geslagen. Zeker wanneer je een paar gevallen achter elkaar hebt waarbij afscheid niet eens mogelijk was. Daarna is het heel bevrijdend en kan je bijvoorbeeld emotieloos anderen bijstaan wanneer zij het moeilijk hebben na een verlies of wanneer ze iemand dreigen te verliezen. Ook heb ik een paar suïcidale jongeren begeleid. Ze leven allemaal nog, maar bij een zelfmoordpoging kan je dan ook gewoon rustig en rationeel denken en handelen. Ik denk dat dit ook veel in oorlogsgebieden gebeurt. Als eenmaal je vrouw is opgeblazen en de week daarna je kinderen denk ik niet dat het je nog wat boeit als je oom en tante dood voor je neervallen. In mijn geval denk ik dat ik het alleen nog erg moeilijk zou hebben wanneer mijn vader komt te overlijden. En mocht mijn vriendin overlijden duik ik direct head-first van het balkon. Mits m'n benen dan nog werken 
Door
Hann1BaL,
donderdag 22 februari 2018 13:39
Makkelijk wordt het nooit, maar mijn ervaring is wel dat je beter leert het te plaatsen. Dat is wel afhankelijk wat en wie het betreft. Met andere woorden is het makkelijk accepteren dat iemand die oud(er) is overlijdt (zelfs als het nog te jong is) dan iemand die zeer jong is.
Ik geloof niet in de "betere plaats" na overlijden. Het is over als het over is. Dat heeft voor mij geen negatieve invloed om hoe je er mee om gaat.
Ik heb het minder met huisdieren meegemaakt, maar ik ben er van overtuigd dat het emotioneel niet hoeft uit te maken of het een mens of dier is. Dat hangt puur van de persoon af.
Als de hond oud was moet je vooral proberen te bedenken dat hij/zij een mooi leven heeft gehad en je gedaan hebt wat je kunt om het een mooi leven te geven. Probeer dat te vieren in plaats van te denken aan het verlies.
Ik geloof niet in de "betere plaats" na overlijden. Het is over als het over is. Dat heeft voor mij geen negatieve invloed om hoe je er mee om gaat.
Ik heb het minder met huisdieren meegemaakt, maar ik ben er van overtuigd dat het emotioneel niet hoeft uit te maken of het een mens of dier is. Dat hangt puur van de persoon af.
Als de hond oud was moet je vooral proberen te bedenken dat hij/zij een mooi leven heeft gehad en je gedaan hebt wat je kunt om het een mooi leven te geven. Probeer dat te vieren in plaats van te denken aan het verlies.
Door
elhopo,
donderdag 22 februari 2018 14:05
Makkelijk... Nee, natuurlijk wordt het nooit makkelijk. Wat ik me voorhoud is dat alles nou eenmaal eindig is, en dus ook het leven. Niets blijft zoals het was, hoewel wij mensen dat graag zouden willen. Geniet van de tijd die je samen hebt doorgebracht en koester de herinneringen. Het zou pas raar zijn als er geen dood was, want dat is een onderdeel van het leven.
Door
Lethalis,
donderdag 22 februari 2018 14:19
Tsja, op het moment dat je een huisdier krijgt, weet je eigenlijk ook al dat je het onvermijdelijke ook zal meemaken. Ik heb 2 honden laten inslapen, omdat ze ziek waren.
Natuurlijk is dit wel anders dan bij een ongeluk of ander incident. Het afscheid nemen begon bij mij al maanden van tevoren, omdat je het bij een oude zieke hond ziet aankomen.
Tot nu toe mag ik van geluk spreken dat nog nooit iemand mij abrupt is ontnomen. 2 honden en mijn vader, maar in alle gevallen zag ik het aankomen.
Gemoedsrust haal ik dan ook uit het feit dat ze "op" waren en hun leven gehad hebben.
Als ik deze rust niet zou vinden omdat er een andere oorzaak zou zijn, dan zou ik het er ook veel moeilijker mee hebben. En dat gevoel zal (hoop ik) dan ook nooit wennen. Want het maakt je - zoals iemand anders al aanhaalde - menselijk.
Anyways, sterkte met het verlies.
PS
Beetje luguber misschien, maar in alle gevallen moest ik het wel met eigen ogen zien om echt afscheid te nemen. Bij de honden was ik er persoonlijk bij, en het lijk van mijn vader wou ik ook eerst zien voordat hij de grond in ging. Dat helpt met het gevoel van "ongeloof", maar is wel naar om te doen.
Natuurlijk is dit wel anders dan bij een ongeluk of ander incident. Het afscheid nemen begon bij mij al maanden van tevoren, omdat je het bij een oude zieke hond ziet aankomen.
Tot nu toe mag ik van geluk spreken dat nog nooit iemand mij abrupt is ontnomen. 2 honden en mijn vader, maar in alle gevallen zag ik het aankomen.
Gemoedsrust haal ik dan ook uit het feit dat ze "op" waren en hun leven gehad hebben.
Als ik deze rust niet zou vinden omdat er een andere oorzaak zou zijn, dan zou ik het er ook veel moeilijker mee hebben. En dat gevoel zal (hoop ik) dan ook nooit wennen. Want het maakt je - zoals iemand anders al aanhaalde - menselijk.
Anyways, sterkte met het verlies.
PS
Beetje luguber misschien, maar in alle gevallen moest ik het wel met eigen ogen zien om echt afscheid te nemen. Bij de honden was ik er persoonlijk bij, en het lijk van mijn vader wou ik ook eerst zien voordat hij de grond in ging. Dat helpt met het gevoel van "ongeloof", maar is wel naar om te doen.
[Reactie gewijzigd op donderdag 22 februari 2018 14:21]
Door
copywizard,
donderdag 22 februari 2018 15:31
ik moet er niet aan denken om mijn maatje (hond) te verliezen ik weet dat het gebeurd onze vorige hond is ook op een vervelende manier gegaan.
Maar krijg al tranen in me ogen als ik er aan denk dat het ooit gaat gebeuren.
vroeger nooit huisdieren gehad en dus ook nooit begrepen hoe mensen zo gehecht konden raken aan huisdieren maar dat gevoel is nu maar als te duidelijk geworden!
Sterkte!
Maar krijg al tranen in me ogen als ik er aan denk dat het ooit gaat gebeuren.
vroeger nooit huisdieren gehad en dus ook nooit begrepen hoe mensen zo gehecht konden raken aan huisdieren maar dat gevoel is nu maar als te duidelijk geworden!
Sterkte!
Door
LankHoar,
donderdag 22 februari 2018 15:49
Dat komt omdat mensen bepaalt hebben dat de ene soort kat "meer waard" is dan de andere. Met die wetenschap vind ik "hart voor dieren" juist kort door de bocht. Het zou dan beter "hart voor raskatten" zijn.walteij schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 12:55:
[...]
Asiels zitten vol met bastaard-katten. Het is waarschijnlijker dat @Jave raskatten fokt, die worden echt niet zomaar naar een asiel gebracht kan ik je verklappen.
Beetje kortzichtige reactie van je.
Door
Pietervs,
donderdag 22 februari 2018 19:17
Wat een vreselijk verhaal. Ik hoop dat je aangifte hebt gedaan tegen de dader. Honden (of andere dieren) schoppen is ontzettend laf.
Afscheid nemen doet pijn. Altijd. En zal waarschijnlijk ook nog een tijd flink pijn blijven doen. Dat geeft niet: het maakt je menselijk. Is 'gewoon' de liefde voor die ander die weggevallen is die zich niet meer kan uiten, denk ik dan.
En hoewel sommige tranen zouter zijn dan andere, bedenk dat het toch wel weer goed komt. De pijn minder zal worden, ondanks dat het gemis blijft.
Heel veel sterkte.
Afscheid nemen doet pijn. Altijd. En zal waarschijnlijk ook nog een tijd flink pijn blijven doen. Dat geeft niet: het maakt je menselijk. Is 'gewoon' de liefde voor die ander die weggevallen is die zich niet meer kan uiten, denk ik dan.
En hoewel sommige tranen zouter zijn dan andere, bedenk dat het toch wel weer goed komt. De pijn minder zal worden, ondanks dat het gemis blijft.
Heel veel sterkte.
Door
CrystalViriS,
vrijdag 23 februari 2018 10:28
Heftig zeg dat iemand je hond doodgeschopt heeft. Ik heb zelf heel mijn leven al honden. Mijn haren in mijn nek gaan al recht overeind staan als ik zoiets lees. Ik hoop toch dat de dader hiervoor gestraft zal worden en flink ook.
Een hond verliezen is ook heftig ja. Mijn vorige hond stierf relatief jong aan longkanker. Wat een nachtmerrie was dat met de benauwdheid tegen het einde aan. Was een geweldige hond, maar het blijft toch nog moeilijker als het overlijden op zo'n manier is en zo jong.... Of doodgeschopt worden... nou ik moet er niet aan denken zeg.
Sterkte!
Een hond verliezen is ook heftig ja. Mijn vorige hond stierf relatief jong aan longkanker. Wat een nachtmerrie was dat met de benauwdheid tegen het einde aan. Was een geweldige hond, maar het blijft toch nog moeilijker als het overlijden op zo'n manier is en zo jong.... Of doodgeschopt worden... nou ik moet er niet aan denken zeg.
Sterkte!
Door
Laurensius88,
vrijdag 23 februari 2018 11:54
Sterkte! Ik vond het altijd een raar en zielig idee dat mensen rouwen om hun huisdier, maar sinds we zelf huisdieren hebben kan ik het goed begrijpen en weet ik wel zeker dat ik een soort van rouwproces doorga wanneer een van hen overlijdt.
Zelf geloof ik in god en wat mensen daar ook van (willen) vinden, het geeft je wel houvast om het overlijden te verwerken. Hoe zielig mensen het ook vinden dat je in een 'sprookje' geloofd, dat maakt niet uit, het geeft je hoop. En hoop doet leven
Ook al blijkt dat mijn geloof nergens op gebaseerd zou zijn, dan heb ik mijn hele leven toch een mooi beeld gehad van hoe het ook had kunnen zijn en heeft me dat een hoop zorgen weggenomen
Overigens is dit niet een poging om iemand te overtuigen, puur mijn eigen ervaring
Zelf geloof ik in god en wat mensen daar ook van (willen) vinden, het geeft je wel houvast om het overlijden te verwerken. Hoe zielig mensen het ook vinden dat je in een 'sprookje' geloofd, dat maakt niet uit, het geeft je hoop. En hoop doet leven
Ook al blijkt dat mijn geloof nergens op gebaseerd zou zijn, dan heb ik mijn hele leven toch een mooi beeld gehad van hoe het ook had kunnen zijn en heeft me dat een hoop zorgen weggenomen
Overigens is dit niet een poging om iemand te overtuigen, puur mijn eigen ervaring
Door
B00st3r,
vrijdag 23 februari 2018 13:36
Wordt*
Door
Anoniem: 162126,
vrijdag 23 februari 2018 14:01
Ja Zen. Het is geen geloof (Boedisme wel) dat als eerste. Maar het komt wel in de buurt en sommigen zullen het toch als geloof classificeren. Ik zal het niet eens hard tegenspreken.Gillded schreef op donderdag 22 februari 2018 @ 10:25:
[...]
Ja en nee, ik kan me heel goed inbeelden waar je vandaan komt, want het vast willen houden is denk ik iets menselijk en wat ook niet helemaal goed is. En alhoewel de herinneringen natuurlijk ook zwaar moet tellen is de pijn toch ook iets wat de herinneringen versterkt als je begrijpt wat ik bedoel ?
Ik vind het lastig om te zeggen dat ik de mensen die ik kwijt ben geraakt alleen maar mis en de herinneringen koester, want ik zou zo graag nog even weer een keer met ze praten of wat met ze doen. Nieuwe herinneringen maken. Helaas zou dat nooit gaan en die gedachte maakt me altijd een beetje verdrietig.
Kan je misschien iets meer info geven over "Zen" ? Ik begrijp uit je verhaal dat het een bepaalde leer/levenswijze is maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het alleen ken als een andere term voor rustig ( Helemaal zen, yoga en soort gelijken ).
Soms ziet men het als nihilisme. Alsof het allemaal niet uitmaakt. Maar dat is het, voor mij althans, niet. Ik vind het vooral een bepaalde gesteldheid van de geest. Waardoor ik geen of bijzonder weinig stress ken. Niet van werk of thuis. Niet van angst om mensen om me heen te verliezen.
Ahja, nu ik er over denk. Het is vooral gericht op het NU. Het verleden doet er niet toe, de toekomst ook niet. Want je hebt alleen nu. Om daar tevreden mee te zijn is Zen.
Af en toe mis ik m'n vader ook wel eens. Maar dat is seconden werk. Daarna ben ik weer blij dat ik er ben. En dat komt door hem. Het idee dat mensen twee keer overlijden deel ik niet. Omdat iedereen voor eeuwig invloed heeft op het hele universum. De chaos theorie. Omdat er iemand over straat loopt en een geluid maakt zorgt er misschien net voor dat mijn vader mijn moeder ontmoet. En dat soort toevalligheden gebeuren continu. En die vormen de wereld om ons heen.
Het is mooi om dat te aanschouwen. En daarom zijn de mensen die ik heb verloren er altijd. Ook als ik niet aan ze denk.
Door
Anoniem: 162126,
vrijdag 23 februari 2018 14:04
Oh 1 ding. Kinderen maken het wel eens lastig om Zen te blijven want daar voel ik wel enige angst om die te verliezen.
want daar voel ik wel enige angst om die te verliezen.
Door
kazz1980,
vrijdag 23 februari 2018 15:07
Wordt het makkelijker? Goede vraag.
Maar heel eerlijk: op het moment dat het makkelijker wordt moet je je denk ik grotere zorgen gaan maken...
Afscheid moeten nemen van iemand (mens óf dier) blijft verschrikkelijk. En ik denk dat dát het gene is waar je vrede mee moet hebben. Het is prima dat je je daar k*t over voelt! Geef het een plek, haal er de positieve dingen uit en leef door. Tot het moment dat je zelf afscheid mag/moet nemen van dit leven. En wat betreft verlies: tijd heelt in mijn ogen niet alle wonden, maar wel veel wonden! Het verlies krijgt een plek en wordt minder zwaar met de tijd. De positieve dingen (herinneringen, gevoelens, liefde) krijgen weer de overhand. Je kunt weer aan een 'lost one' (mooie term die in het Nederlands niet werkt) terugdenken met een glimlach op het gezicht naast soms nog steeds die ene traan. En ook die traan mag er gewoon wezen. Het is het bewijs dat je om iemand geeft. Nog steeds, zelfs na diens dood.
Sterkte gewenst!
Maar heel eerlijk: op het moment dat het makkelijker wordt moet je je denk ik grotere zorgen gaan maken...
Afscheid moeten nemen van iemand (mens óf dier) blijft verschrikkelijk. En ik denk dat dát het gene is waar je vrede mee moet hebben. Het is prima dat je je daar k*t over voelt! Geef het een plek, haal er de positieve dingen uit en leef door. Tot het moment dat je zelf afscheid mag/moet nemen van dit leven. En wat betreft verlies: tijd heelt in mijn ogen niet alle wonden, maar wel veel wonden! Het verlies krijgt een plek en wordt minder zwaar met de tijd. De positieve dingen (herinneringen, gevoelens, liefde) krijgen weer de overhand. Je kunt weer aan een 'lost one' (mooie term die in het Nederlands niet werkt) terugdenken met een glimlach op het gezicht naast soms nog steeds die ene traan. En ook die traan mag er gewoon wezen. Het is het bewijs dat je om iemand geeft. Nog steeds, zelfs na diens dood.
Sterkte gewenst!
Door
Oerdond3r,
vrijdag 23 februari 2018 22:26
Het enige wat ik nog aan wil toevoegen is: Geef jezelf tijd om te rouwen. We hebben er allemaal niet voor gekozen, maar het komt vaak genoeg voor dat er afscheid moet worden genomen. Laat de emoties over je heenkomen, en blijf er niet in hangen. Maar geef het wel de tijd.
We hebben het vermogen gekregen om logisch te redeneren en systematisch te denken. Echter ben en blijf je ook gewoon een mens, en is je hele lichaam gestuurd op chemische processen die je moeten vertellen wat je voelt. Blokkeer dit niet, maar accepteer dit, en leer ermee omgaan, voor het is een deel van wie jij bent.
Zoek contact op met dierbaren, die misschien wel in hetzelfde schuitje zitten, als je daar behoefte aan hebt.
Sterkte!
We hebben het vermogen gekregen om logisch te redeneren en systematisch te denken. Echter ben en blijf je ook gewoon een mens, en is je hele lichaam gestuurd op chemische processen die je moeten vertellen wat je voelt. Blokkeer dit niet, maar accepteer dit, en leer ermee omgaan, voor het is een deel van wie jij bent.
Zoek contact op met dierbaren, die misschien wel in hetzelfde schuitje zitten, als je daar behoefte aan hebt.
Sterkte!
Reageren is niet meer mogelijk